Çok yorgunsun

hiç kaçarı yok, çok yorgunsun
gün gibi ortada
füze rampasının altında
kanlı nalınlarıyla debelenen
bir talihsiz buzağısın

hiç kaçarı yok çok yorgunsun
demirci tezgahında
sivri cırnaklarıyla eşelenen
bir mecalsiz kırağısın

küllerin cam kırıklarının içinden doğrulduğunda anımsa
yellerin kan pıhtılarının içinden doğrulduğunda anımsa

toprak gibi kendine dönmüşsündür yine
uzak yıldızlar gibi yolunu şaşırmışsındır yine

bir adım at azıcık gülümse
azıcık gülümse

Tüm karanlık; özlediğin yerlerde,
ışığı engellediğin kadardır gövdenle
bir düşün lütfen anımsa
azıcık gülümse