Eleştiri

Godard ve Ben filmindeki temel sorun, sinemayla politikayı birbiriyle kavga halinde iki pratik gibi ele alması ve toplumsal dönüşüm talebininin “naif” olduğunu ima ederek izleyiciyi mevcut koşullara razı gelmeye çağırmasıdır.

Eleştiri

Nazlı Karabıyıkoğlu, araçsallaşmış aklın bizi betona, kapitalizmin takırtılarla işleyen çarkına, dijital cennetlere zincirlediği modern zamanların içinden eğri büğrü yollar açmaya çalışıyor. Kazanlar kaynatıyor; kurban kanları akıtıyor; ruhunu, büyüsünü, bütünlüğünü yitirmiş bir dünyaya, doğaya ve doğasına yabancılaşmış insana orman kokulu nefesler üflüyor.